Materiały na e-mail
Ściągnij omówione tematy na nową maturę z WOS-u (za darmo)

Email
Imię
 
Terrorystyczne Organizacje Lewackie PDF Drukuj Email

Skrypt: Terrorystyczne Organizacje Lewackie

Czerwone Brygady (Brigate Rosse)

Lokalizacja/Narodowość: Włochy
Cel: Głównym celem Czerwonych Brygad było rozbicie państwa włoskiego oraz stworzenie podstaw do rewolucji proletariatu.
Geneza:
• Organizacja została założona w Mediolanie, w październiku 1970 przez R.Curcio i M.Cagol.
• Powstanie Czerwonych Brygad związane było w młodzieżowym ruchem końca lat 60. XX w., inspirowanym radykalnym marksizmem chińskiej rewolucji kulturalnej oraz działaniami oddziałów partyzanckich w Ameryce Łacińskiej i Azji.
• Zalążkiem ruchu stała się działalność grupy studentów uniwersyteckich propagującej myśl K. Marksa, Mao Zedonga, Che Guevary.
• Symbolem Czerwonych Brygad była pięcioramienna gwiazda i karabin maszynowy
• Organizacja podjęła walkę z represyjnym państwem oraz instytucjami będącymi symbolami nierówności społecznej
• 1971–1972 ataki były wymierzone w policję służby więzienne, wojsko i sfery finansowo-przemysłowe. Od 1974 zmieniono taktykę i przeprowadzono tzw. "atak w serce państwa" (były to zamachy skierowane m.in. przeciw sędziom, prokuratorom i politykom).
• Wiosną 1978 roku członkowie organizacji zamordowali Aldo Moro – byłego premiera Włoch i kandydata na prezydenta
zamach ten doprowadził do zmasowanego ataku władz przeciwko Czerwonym Brygadom, jak również szerokiej fali niechęci ze strony społeczeństwa. Aldo moro był szanowanym i cenionym politykiem Włoch.
• Organizacja została praktycznie rozbita w latach ’80
• Do 1980 terroryści tej organizacji zamordowali 55 osób.
• Aktualnie organizacja ta praktycznie nie istnieje.

Najważniejsze zamachy Czerwonych Brygad

• 1978 - Czerwone Brygady zamordowały byłego premiera Włoch – Aldo Moro.
• 1981 - porwanie amerykańskiego generała Jamesa Doziera, który został uwolniony przez włoską policję wspólnie z amerykańską jednostką Delta Force.

Frakcja Czerwonej Armii, Rote Armee Fraktion, w skrócie RAF

Nazwa organizacji nawiązywała do Japońskiej Czerwonej Armii - innej lewicowej grupy terrorystycznej. 'Frakcja' miała wskazywać na łączność między wszystkimi tego typu lewicowymi organizacjami na świecie.
Lokalizacja/Narodowość: Niemcy (RFN)
Cel:
• radykalna lewicowa organizacja terrorystyczna, ideologicznie związana z marksizmem, anarchizmem i Nową Lewicą
• walka z represyjnym państwem
Geneza:
Pierwszą zbrojną akcją organizacji było uwolnienie z więzienia Andreasa Baadera 14 maja 1970 przez grupę kierowaną przez Ulrike Meinhof.
• Po tym organizację nazywano początkowo "grupą Baader-Meinhof".
Po szkoleniu w Palestynie grupa rozpoczęła działalność zbrojną, wtedy też pojawiła się nazwa RAF i manifest programowy organizacji nawiązujący do założeń lewicowych
Na skutek działań policji, przywódcy grupy w tym również Baader i Meinhof, zostali aresztowani w czerwcu 1972, co zakończyło pierwszy etap działalności RAF.
• Ich proces rozpoczął się w Stammheim 21 maja 1975, zakończył 28 kwietnia 1977 skazaniem trzech pozostających przy życiu liderów za morderstwa i inne zarzuty.
• Ulrike Meinhof popełniła samobójstwo w celi w 1976 (motywy samobójstwa nie są do końca jasne).
• Andreas Baader popełnił samobójstwo rok później w 1977 roku – informacja o samobójstwie jest dość specyficzna, gdyż jego ciało znaleziono w celi z raną postrzałową
Offensive 77
Po aresztowaniu liderów i rozpoczęciu ich procesu podjęło działalność terrorystyczną tzw. drugie pokolenie RAF, którego postulaty skupiły się głównie wokół uwolnienia uwięzionych członków.
• Działania RAF w 1977 doprowadziły do poważnego kryzysu państwowego, nazywanego czasami "niemiecką jesienią".
• w ramach tzw. Offensive 77 członkowie RAF porywali i mordowali przedstawicieli niemieckiego biznesu.
◦ Porwany wówczas został, a następnie zgładzony przemysłowiec Hanns-Martin Schleyer a także prezes Dresdner Bank Jürgen Ponto
Zamachowcy zostali schwytani w latach 80 i skazani na wieloletnie więzienia.

Pojawiło się tzw. trzecie pokolenie RAF.
 Po zjednoczeniu Niemiec władze ogłosiły rozbicie grupy, lecz dochodziło nadal do sporadycznych ataków.
 20 kwietnia 1998 RAF oficjalnie ogłosiła samorozwiązanie.

Najważniejsze zamachy:
• 1970 - trzy napady na banki rabunek dużej kwoty pieniędzy, która miła finansować dalszą działalność terrorystyczną
• 1972 - zamach bombowy na kwaterę główną Armii Amerykańskiej w RFN
• 1974 - zamach bombowy na budynek Federalnego Związku Przemysłu Niemieckiego
• 24 kwietnia 1975 - zajęcie przez członków RAF ambasady RFN w Sztokholmie – żadali uwolnienia 26 przebywających w więzieniach członków ugrupowania. W odpowiedzi na odmowę dwóch dyplomatów zostaje zabitych, a budynek wysadzony w powietrze. Dwóch zamachowców zostaje zabitych, a czterech złapanych i przekazanych władzom RFN.

• 1977 - zastrzelenie prokuratora generalnego Siegfrieda Bubacka nieopodal budynku Federalnego Trybunału Konstytucyjnego w Karlsruhe,
• 1 lutego 1985 - zabójstwo Ernesta Zimmermana, szefa koncernu zbrojeniowego MTU w Gauting.
• 1985 - zabójstwo amerykańskiego żołnierza, którego dokumenty umożliwiły członkom RAF wejście do bazy Rhein-Main Air Base, w której zamordowane zostały kolejne dwie osoby. Terroryści podłożyli także bombę, której wybuch zabił następne dwie osoby i ranił kilkanaście.
• 30 listopada 1989 - zamach bombowy i zabójstwo Alfreda Herrhausena, prezesa Deutsche Banku.

Świetlisty Szlak – Sendero Luminoso

Lokalizacja/Narodowość: Peru
Cel: zastąpienie burżuazyjnych instytucji peruwiańskich chłopskimi rządami komunistyczno-rewolucyjnymi.
Geneza:
• Organizacja funkcjonuje jako zbrojne ramię Peruwiańskiej Partii Komunistycznej - Maoiści
• powstała w roku 1964 roku
• przywódcą organizacji był Abimael Guzman – profesor filozofii
• W roku 1980 Guzman (zwany przez swych zwolenników "prezydentem Gonzalo") proklamował się "czwartą szpadą marksizmu" i rozpoczął najbardziej krwawą wojnę we współczesnej historii Peru. (ok 70 000 ofiar)
• w 1992 roku Guzman został aresztowany
o 13 października 2006 roku Guzman został skazany na dożywotnie więzienie, odbywa karę w podziemnym więzieniu w bazie marynarki wojennej El Callo nieopodal Limy.
Po aresztowaniu Guzmana organizacja poniosła też szereg porażek z rąk samoobrony chłopskiej i rozpadła się na kilka odłamów. Działalność partyzancka zmniejszyła się znacznie od tego czasu, a na zajęte wcześniej przez nią tereny zaczął powracać spokój.
• Ocenia się, że na wolności jest dziś nie więcej niż 700 członków Świetlistego Szlaku. Tymczasem według raportu sporządzonego na zamówienie Pentagonu i Departamentu Stanu USA przed aresztowaniem Guzmana grupa liczyła 25 tys. członków. W razie potrzeby była też w stanie zmobilizować 40-60 tys. ludzi. Świetlisty Szlak ściągał też do chwili ujęcia jego przywódców około 40 mln dolarów rocznie od producentów kokainy i handlarzy narkotyków.
• Na chwilę obecną aktywna pozostaje jedynie wojskowa frakcja znana jako Proseguir ("Naprzód")
Najważniejsze zamachy:
• Szacuje się, że Świetlisty Szlak dokonał 2900 akcji sabotażu oraz 2600 zamachów terrorystycznych
• Terroryści Guzmana mają na swym koncie m.in. zamachy bombowe na ambasadę USA, przedstawicielstwo Bank of America i rozlewnię coca-coli w Limie.
• 9 czerwca 2003: Świetlisty Szlak zaatakował obóz w Tocache, Ayacucho, i wziął jako zakładników 68 zatrudnionych pracowników argentyńskiej kompanii Techint i 3 strażników, którzy pracowali przy budowie gazociągu łączącego Cuzco i Limę. Po błyskawicznej akcja wojskowej terroryści porzucili zakładników.

Tupac Amaru, Tupamaros Movimiento Revolucionario Tupac Amaru (MRTA), Tupamaros

Lokalizacja/Narodowość: Peru
Cel:
Celem MRTA jest ustanowienie w Peru rządów socjalistycznych. MRTA sprzeciwia się oficjalnie socjalistycznemu centralizmowi oraz rządom autorytarnym proponując w zamian socjalizm oddolny. Skonfliktowana jest z inną lewicową organizacją partyzancką – maoistowskim Świetlistym Szlakiem.
Geneza:
Ruch Rewolucyjny im. Tupaca Amaru wziął swoją nazwę od XVIII-wiecznego bohatera narodowego Peru, Indianina Tupaca Amaru II, który stanął na czele ludowego powstania skierowanego przeciwko Hiszpanom. Organizacja została utworzona w Peru w roku 1984.
Od 1986 roku prowadzi wojnę z rządem Peru. Jej pierwszym głośnym atakiem było bezkrwawe zajęcie w lutym 1987 roku siedmiu stacji radiowych w Limie i odczytanie manifestu.
W latach 80 organizacja zajęła się atakami na siły rządowe i porywaniem jego przedstawicieli.
W lutym 1989 roku policja aresztowała przywódce organizacji Victora Polaya (zwanego Comandante Rolando). Po spektakularnej ucieczce z więzienia (po wykopaniu 300 metrowego chodnika) został ponownie schwytany w 1992 roku i osadzony w pojedynczej celi na terenie bazy morskiej w Callao.
Organizacja działała dalej po przywództwem Nestora Cerpa Cartolini (znany jako Comandante Evaristo) do roku 1997. Cerpa stał na czela grupy, która w grudniu 1996 roku zajęła ambasadę Japonii w Limie biorąc jako zakładników ok. 490 osób zaproszonych na uroczystości 63. rocznicy urodzin cesarza Japonii Akihito. Napastnicy zwolnili większość z przetrzymywanych osób i wzięli jako zakładników 72 osoby. Wśród nich znajdował się brat prezydenta Peru, kilku generałów, dowództwo policji, minister spraw zagranicznych, sędziowie Sądu Najwyższego, członkowie parlamentu oraz ambasadorowie Japonii i Boliwii. Wobec niepowodzenia wielokrotnych negocjacji z terrorystami prezydent Peru A. Fujimori zdecydował się na podjęcie zbrojnej akcji w celu uwolnienia zakładników.
W nocy z 23 na 24 kwietnia 1997 komandosi peruwiańscy uwolnili przetrzymywanych przez 126 dni zakładników (w wyniku akcji zginęli wszyscy terroryści - 14 osób, a także 2 komandosów oraz 1 zakładnik, który zmarł na atak serca.
Obecnie liczbę członków szacuje się na od 100 do 600.
Organizacja nie ma poparcia z zewnątrz, jest autonomiczna a utrzymuje się głównie ze współpracy z kartelami narkotykowymi.
Od chwili odbicia zakładników, przetrzymywanych przez MRTA w rezydencji ambasadora Japonii w Limie, MRTA nie podjął żadnych działań terrorystycznych na większą skalę.

Autor: dr Andrzej Żygadło
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »