Materiały na e-mail
Ściągnij omówione tematy na nową maturę z WOS-u (za darmo)

Email
Imię
 
Organizacje Terrorystyczne Bliskiego Wschodu PDF Drukuj Email

Nazwa: Al-Kaida (Baza)

Lokalizacja/Narodowość: Organizacja islamska / sunnicka
Cel:
Deklaracja Osamy bin Ladena zakłada powstrzymanie ekspansji Stanów Zjednoczonych; porozumienie o nieagresji z Europą; popieranie muzułmańskich wojowników w Afganistanie, Algierii, Bośni, Kosowie, Pakistanie, Somalii, Tadżykistanie i Jemenie, usunięcie wojsk amerykańskich z terytorium Arabii Saudyjskiej, na którym znajdują święte miejsca islamu.
Geneza:
Stworzona w 1988 roku przez Abdallaha Azzama.
Początkowo Al-Kaida miała na celu przeciwstawiać się i walczyć z radziecką interwencją w Afganistaniez czasem po jej zakończeniu przekształciła się w ugrupowanie, którego głównym celem stało się zwalczanie wpływów Izraela, USA i szeroko pojętego Zachodu w krajach muzułmańskich.
Najważniejsze zamachy:
• 1993 - eksplozja furgonetki-bomby w podziemnym garażu World Trade Center
• 1996 - zabicie 19 amerykańskich żołnierzy w Arabii Saudyjskiej
• 1998 - zamach na amerykańskie ambasady w Nairobi (Kenia) i Dar es Salaam (Tanzania). Po tych zamachach i interwencji amerykańskiej bin Laden przeniósł się do Afganistanu, gdzie wspierał rządy talibów.
• 2000 - uszkodzenie w Jemenie amerykańskiego niszczyciela USS Cole
• 11 września 2001 zamach na World Trade Center i Pentagon. Zginęły 2823 osoby.
• 11 marca 2004 -
Zamachy bombowe w Madrycie, na stacji kolejowej Atocha. Zginęło 200 osób, ponad 1900 zostało rannych. Wśród ofiar czworo Polaków.

• 7 lipca 2005 – zamachy w metrze i komunikacji miejskiej w Londynie. Zginęły 52 osoby, 700 zostało rannych, wśród ofiar 3 Polki.

Nazwa: Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny

Lokalizacja/Narodowość: organizacja palestyńska
Cel:
„Wojna konwencjonalna jest wojną burżuazyjną. Rewolucja jest wojną ludu” – brzmiało w latach 60 naczelne hasło Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny.
Przywódcy LFWP doszli do wniosku, iż rządząca krajami arabskimi burżuazja nadużywa władzy, aby uciskać chłopów i robotników oraz instrumentalnie wykorzystuje sprawę palestyńską do realizacji swoich własnych finansowych interesów. Uznali zatem, że wyzwolenie Palestyny musi być częścią walki rewolucyjnej we wszystkich krajach arabskich.
Z czasem coraz silniejszą pozycję w ich ideologii zajmowała kwestia powstania socjalistycznego państwa palestyńskiego oraz wyrzucenia Żydów z całego obszaru Palestyny.
Tak więc głównymi wrogami LFWP stał się Izrael, Stany Zjednoczone Ameryki, jako główny przedstawiciel światowego imperializmu oraz wszelkie nie socjalistyczne rządy w krajach arabskich.
Geneza:
Założona w 1967 roku po klęsce państw arabskich w wojnie z Izraelem, organizacja miała charakter świecki, łączyła ideologię marksistowsko-leninowską z arabskim nacjonalizmem, na arenie międzynarodowej współpracowała z Syrią. W latach 60. i 70. w celu zwrócenia uwagi świata na problem palestyński stosowała taktykę porywania samolotów. W okresie późniejszym skoncentrowała swe ataki na celach izraelskich. Specyfiką organizacji było występowanie także przeciwko umiarkowanym Palestyńczykom. LFWP współtworzył Organizację Wyzwolenia Palestyny (OWP); przedstawiciele Frontu zasiadali w jej Komitecie Wykonawczym, w którym najczęściej pozostawali w opozycji do Jasera Arafata, nie zgadzając się z jego ugodową w stosunku do Izraela polityką. LFWP odegrał jeszcze poważną rolę podczas pierwszej intifady, później jednak jego znaczenie stale spadało, co w dużej mierze związane było upadkiem Związku Radzieckiego i ostatecznym skompromitowaniem się idei marksistowskich. Po zamordowaniu przez armię izraelską przywódcy organizacji Mustafy Zabiriego w sierpniu 2001 roku, zbrojne ramię LFWP przyjęło jego przydomek jako swoją oficjalną nazwę i działa odtąd jako Brygady Abu Ali Mustafa.
Najważniejsze zamachy:
• uprowadzenie samolotu izraelskich linii El-Al z Algieru w lipcu 1968 roku i porwanie samolotu w Atanach w grudniu tego samego roku, uprowadzenie maszyny linii TWA z Rzymu do Damaszku, czy też 3 spektakularne akcje porwania i wysadzenia w powietrze samolotów w Jordanii oraz Egipcie – wszystko w ramach akcji „terror ponad chmurami”
• Wspólnie z japońską „Czerwoną Armią” zorganizowali szereg zamachów:
o na lotnisku w Tel Avivie 30 maja 1972 roku,
o atak na rafinerię w Singapurze w lutym roku 1974
o atak na japońską ambasadę w Kuwejcie też w roku 1974
• Wspólnie z niemiecką Frakcją Czerwonej Armii (Rote Armee Fraktion – RAF) i międzynarodowym terrorystą „Carlosem” vel „Szalakem”:
o napaść na centralę OPEC w Wiedniu 21 grudnia 1975,
o zamach na samolot El-Al w Nairobi 18 stycznia 1976
o uprowadzenie samolotu Air France w Entebbe 27 czerwca tegoż roku.

• Wśród innych zamachów wspomnieć trzeba o jednym z pierwszych w Palestynie ataków samobójczych – na Kino w Tel Avivie 11 grudnia 1974 roku oraz nieudanym zamachu na króla Jordanii Husajna w roku 1975.
• W październiku 2001 roku dokonali oni udanego zamachu na izraelskiego ministra turystyki Rahavama Ze’ewiego,
• Ostatnio przyznali się do dwóch zamachów samobójczych: w wiosce Karnei Shomrom (luty 2002) i w Tel Avivie (grudzień 2003).

Nazwa: Hamas (Islamski Ruch Oporu)

Lokalizacja/Narodowość: organizacja islamska
Cel:
• Za swój podstawowy cel organizacja ta uważa zbudowanie państwa palestyńskiego rozciągającego się od Morza Śródziemnego do rzeki Jordan (co pociąga za sobą konieczność zniszczenia Izraela).

Fragmenty Statutu Hamasu

• Propaganda, indoktrynacja, szerzenie wiary
"Islamski ruch oporu jest wyróżniającym się ruchem palestyńskim, którego podstawowym założeniem jest wiara w Allaha i życie zgodnie z zasadami islamu. Jego usilnym staraniem jest rozpowszechnienie wielkości Allaha na każdym centymetrze Palestyny". (art. 6)
• Zniszczenie Izraela:
"Izrael będzie istniał dopóty, dopóki islam nie zlikwiduje go, tak jak uczynił to z innymi przedtem". (wstęp)
• Wyłączna natura muzułmańska tego rejonu:
"Palestyna jest krajem islamskim... Od czasu, gdy stanowi to problem, wyzwolenie Palestyny jest indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina, kiedykolwiek miałoby to nastąpić". (art. 13)
• Wezwanie do Dżihadu:
"W dniu, kiedy wróg przywłaszczy sobie choćby kawałek ziemi muzułmańskiej, Dżihad stanie się indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina. W przypadku uzurpacji żydowskiej, obowiązkiem jest wznieść wojenny sztandar Dżihadu". (art. 15)
• Odrzucenie rozwiązań pokojowych:
"(Pokojowe) inicjatywy, tzw. rozwiązania pokojowe i konferencje międzynarodowe są sprzeczne z zasadami islamskiego ruchu oporu... Konferencje te nie są niczym więcej, jak środkiem do wyznaczenia niewiernych na rozjemców na ziemiach islamskich... Nie ma innego rozwiązania problemu palestyńskiego poza świętą wojną Dżihad. Inicjatywy, propozycje i konferencje pokojowe są jedynie stratą czasu, działaniem na próżno". (art. 13)
• Działalność antysyjonistyczna:
"Hamas sam uważa się za czołówkę i przednią straż na polu walki przeciwko światowemu syjonizmowi. Z chwilą, gdy ugrupowania islamskie z całego świata będą dobrze wyposażone, w imię ich przyszłej roli w walce z podżegającymi do wojny Żydami, powinny również prowadzić taką działalność". (art. 32)
Geneza:
Powołana w 1987 r. gdy wybuchło palestyńskie powstanie czyli tzw. Pierwsza Intifada
Początkowo Hamas koncentrował się na zwalczaniu tych Palestyńczyków, którzy zostali uznani za przeszkodę w przyszłym dżihadzie przeciwko Izraelowi. Realizując ten cel w trakcie pierwszej intifady zamachowcy z Hamasu zabili kilkudziesięciu Palestyńczyków.
W roku 1989 Hamas rozpoczął akcje przeciwko Izraelowi zyskując znaczne poparcie społeczeństwa palestyńskiego. Jego efektem stało się wejście Hamasu na arenę polityczną. W wyniku wyborów z 24 stycznia 2006 roku Hamas uzyskał 76 miejsc w 132-osobowym parlamencie Autonomii Palestyńskiej.
Najważniejsze zamachy:

• zamach w Haderze z 13 kwietnia 1994 – uznawany, nie wiadomo dlaczego, za pierwszy dokonany przez terrorystę samobójcę. (LFWP – 1974)
• luty 1996 r. - zamach na autobus linii nr 18 w Jerozolimie (zginęło26 osób)
• lipiec 1997 r. - podwójny zamach na targowisku Mahane Yehuda w Jerozolimie (zginęło 16 osób).

Nazwa: Hezbollah (Partia Boga)

Lokalizacja/Narodowość: islamski ruch szyickim i partia polityczna działająca w Libanie
Cel:
• Ustanowienie w Libanie republiki islamskiej na wzór Iranu.
• Doprowadzenie do wycofania się z terytorium Libanu sił ONZ, głównie amerykańskich i francuskich.
• Zwalczanie wszelkich wpływów świata zachodniego
• Doprowadzenie do wycofania się wojsk izraelskich, następnie zniszczenie państwa Izrael (którego Hezbollah postrzega jako tzw. "małego szatana") i ustanowienie rządów islamskich nad Palestyną a zwłaszcza nad Jerozolimą.
Geneza:
Hezbollah powstał w 1982 roku w Libanie, którego południowe terytorium było wówczas zajęte przez wojska izraelskie tworzące tam "strefę buforową" dla północnego Izraela. Libańscy szyici utworzyli wówczas własną partię polityczną, która uzyskała wsparcie i pomoc finansową z Iranu. Do Libanu przybyło około 1 tys. Strażników Rewolucji z Iranu, którzy pomogli stworzyć struktury Hezbollahu. W okresie wojny libańskiej Hezbollah koncentrował się na walce z izraelskimi wojskami. Przeprowadził także kilka spektakularnych zamachów terrorystycznych na międzynarodowe siły pokojowe stacjonujące w Libanie. W 1985 roku Hezbollah ogłosił deklarację lojalności wobec ajatollaha Chomeiniego. W 1992 roku Hezbollah wziął po raz pierwszy udział w libańskich wyborach, wygrywając 12 z 128 miejsc w parlamencie. W 1996 roku zdobył 10 miejsc, a w 2000 roku 8 miejsc. Po wybuchu palestyńskiego powstania Intifady, libański Hezbollah zaangażował się w szkolenie i dozbrajanie Hamasu. 2 września 2004 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ pod naciskiem Stanów Zjednoczonych i Francji zażądała od Syrii (okupującej Liban) zakończenia okupacji i rozbrojenia Hezbollahu. Żądanie to nie zostało jednak zrealizowane.
W 2005 roku Hezbollah wziął udział w powszechnych wyborach w Libanie, gdzie zdobył 11% miejsc w libańskim parlamencie (14 z 128). Warto dodać, że Hezbollah zarządza co najmniej 4 szpitalami, 12 przychodniami lekarskimi, agencjami prasowymi i 12 szkołami w Libanie. Realizuje również program edukacji
technicznej dla rolników oraz prowadzi kampanię odbudowy gospodarczej i rekonstrukcji infrastruktury Libanu.
Najważniejsze zamachy:
• kwiecień 1983 r. - zamach na ambasadę USA w Bejrucie (zginęły 63 osoby)
• październik 1983 r. - samobójczy atak na koszary U.S. Marines w Bejrucie (zginęło 241 amerykańskich żołnierzy)
• zamach na główną kwaterę francuskich sił pokojowych w Bejrucie (zginęło 58 francuskich żołnierzy)
• czerwiec 1985 r. - porwanie samolotu TWA z 145 pasażerami (głównie Amerykanami) lecącymi z Grecji do Bejrutu.
• marzec 1992 r. - zamach bombowy na ambasadę Izraela w Buenos Aires, Argentyna (zginęło 29 osób, 242 zostało rannych)
• lipiec 1994 r. - zamach bombowy na żydowskie centrum kultury w Buenos Aires, Argentyna (zginęło 100 osób, ponad 200 zostało rannych)

Nazwa: Front Wyzwolenia Palestyny

Lokalizacja/Narodowość: Liban / organizacja palestyńska
Cel:
Eliminacja Żydów na całym obszarze Palestyny.
Geneza:
Powstała w roku 1977 w wyniku odłączenia od LFWP. Uległa podziałowi na cztery frakcje w latach 1983-1984 (każda frakcja twierdziła, że jest prawdziwym FWP). W roku 1989 dwie z tych frakcji dokonały zjednoczenia, a po rozpoczęciu procesu pokojowego włączyły się do OWP (zachowując odrębność jako FWP) i zaprzestały ataków terrorystycznych na Izrael. Od tego momentu zaczęła funkcjonować bardziej jako organizacja polityczna.
Najważniejsze zamachy:
• porwanie statku Achille Lauro w roku 1985
• najbardziej oryginalne zamachy w historii terroryzmu
o próba nalotu na Izrael przy użyciu dwóch spadolotni, z których zamachowcy mieli zrzucać granaty
o wtargnięcie balonem na terytorium Izraela.

Nazwa: Palestyński Islamski Dżihad

Lokalizacja/Narodowość: Palestyna
Cel:
• rewolucja ogólno islamska
• przygotowanie gruntu dla wielkiej armii islamskiej, która zniszczy Izrael.
Geneza:
• składa się z kilku radykalnych ugrupowań, które zaczęły działać około roku 1979.
• współpracuje ona dość często z Hamasem i podobnie jak Hamas pragnie zniszczenia Izraela.
• obecnie jej przywódcą jest doktor ekonomii Ramadan Abdallah Shalah, który w latach 1990-1995 pracował jako wykładowca (tu ciekawostka) na Uniwersytecie w Tampa na Florydzie (prowadził tam kursy wiedzy o Bliskim Wschodzie).
Najważniejsze zamachy:
• Październik 1981 zamordowali prezydenta Egiptu Anwara Sadata, którego oskarżyli o zdradę ideałów islamskich, po podpisaniu przez niego pokoju z Izraelem
• Pierwszy zamachowiec-samobójca z Dżihadu uderzył w listopadzie 1994, zabijając 3 izraelskich żołnierzy (zamachowiec jechał na rowerze).

Nazwa: Al-Fatah (Palestyński Ruch Wyzwolenia Narodowego) / OWP

Lokalizacja/Narodowość: Palestyna
Cel:
Celem działalności było prowadzenie walki zbrojnej z Izraelem, aż do wyzwolenia całej Palestyny.
Konstytucja al-Fatah wyraźnie domaga się zniszczenia Izraela.
Artykuł 12: "Doprowadzenie do wyzwolenia Palestyny i wykorzenienie syjonistycznej obecności gospodarczej, politycznej, militarnej i kulturalnej."
Artykuł 17: "Zbrojne narodowe powstanie jest nieuniknioną metodą prowadzącą do wyzwolenia Palestyny."
Artykuł 19: "Walka zbrojna jest strategią, a nie taktyka. Zbrojne powstanie palestyńskiego arabskiego narodu jest decydującym czynnikiem w walce o wyzwolenie i zniszczenie syjonistycznego istnienia. Walka nie zostanie zakończona dopóki syjonistyczne państwo nie zostanie zniszczone i Palestyna całkowicie wyzwolona."
Obecnie Fatah oficjalnie twierdzi, że celem jest utworzenie niepodległego państwa Palestyna.
Geneza:
Al-Fatah został założony w roku 1958 lub 1959 w Kuwejcie przez Jassira Arafata. Celem grupy było uzyskanie pełnej niepodległości Palestyny. W 1964 rozpoczęła akcje bojowe przeciw Izraelowi. W organizacji skupili się radykalni uchodźcy palestyńscy, którzy rozpoczęli szkolenia wojskowe w bazach, które były tworzone w obozach palestyńskich uchodźców w Jordanii, Syrii i Libanie.
Początkowo akcje Fatahu były wymierzone w obiekty wojskowe i strategiczne Izraela, jednak z czasem zaczęto atakować także ludność cywilną Po Wojnie Sześciodniowej 1967 roku al-Fatah wykorzystał osłabienie Jordanii i stworzył w zachodniej części kraju własne państwo w państwie. Fatah stał się dominującą siłą w palestyńskiej polityce.
W lutym 1968 roku al-Fatah zawarł porozumienie z Organizacją Wyzwolenia Palestyny i i wszedł w jej skład jako zbrojne ramię organizacji. Al-Fatah był największą organizacją w OWP, dlatego miał dominującą pozycję.
Organizacja Wyzwolenia Palestyny powołała Armię Wyzwolenia Palestyny (15 tys. żołnierzy, pod dowództwem Jasira Arafata) i Palestyński Fundusz Narodowy dla finansowania działalności (wpływy z opodatkowania 3-6% rocznego dochodu każdego pracującego Palestyńczyka oraz pomoc finansowa krajów arabskich).
21 marca 1968 roku izraelska armia przeprowadziła atak na bazę Fatahu w jordańskiej wiosce Karameh. Doszło do bitwy, w której zginęło 28 izraelskich żołnierzy, 170 Palestyńczyków i 100 Jordańczyków. To właśnie po tej bitwie wzrosła rola ruchu al-Fatah i samej osoby Jasera Arafata, który stał na czele al-Fatah. Mówiono o nim "zwycięzca spod Karameh".
W lutym 1969 roku przewodniczącym Komitetu Wykonawczego OWP został Jaser Arafat (przywódca al-Fatah).
We wrześniu 1970 roku doszło do walk al-Fatahu z wojskami rządkowymi w Jordanii. W ich wyniku Jordania usunęła siłą ze swojego terytorium wszystkie bazy Fatahu, które przeniesiono do południowego Libanu. Bazy Fatahu w Libanie przekształcono w obozy szkoleniowe dla międzynarodowego terroryzmu (Czerwone Brygady, Frakcja Czerwonej Armii, Akcja Bezpośrednia i inni). Korzystano z pomocy szkoleniowej oraz z dostaw broni z ZSRR i innych krajów bloku wschodniego. Szkoleni tutaj terroryści przeprowadzali zamachy terrorystyczne w Zachodniej Europie, Azji, Afryce i na Bliskim Wschodzie.
W wyniku wojny domowej w Libanie 1975-1976, Organizacja Wyzwolenia Palestyny przejęła kontrolę nad południową częścią kraju oraz nad południowymi dzielnicami Bejrutu. Nieustannie prowadzono ataki na terytorium Izraela. W 1982 roku izraelska armia zaatakowała Liban, niszcząc obozy Fatahu i wyrzucając z kraju przywódców OWP.
Fatah i OWP przeniosły się wówczas do Tunezji. W listopadzie 1983 roku doszło do rozłamu w organizacji i walk pomiędzy zwolennikami a przeciwnikami Arafata. Ostatecznie od al-Fatah odłączyła się grupa przeciwników dotychczasowej polityki kierownictwa Arafata, którego określono jako zbyt umiarkowanego i ugodowego.
Gdy w grudniu 1987 roku wybuchło palestyńskie powstanie nieposłuszeństwa wobec Izraela (Intifada), działacze al-Fatah organizowali przemyt broni i szkolenie członków swojej organizacji w Samarii, Judei i Strefie Gazy. Coraz większą siłą okazywał się jednak Islamski Dżihad oraz Hamas, które były coraz większą konkurencją polityczną dla Fatahu.
13 września 1993 roku Icchak Rabin i Jaser Arafat (przewodniczący OWP) podpisali w Waszyngtonie (USA) Deklarację Zasad (Declaration of Principles - Deklaracja Pokojowych Intencji), wynegocjowaną w Oslo. Dzięki temu porozumieniu, przywódcy al-Fatah mogli przyjechać do nowo tworzonej Autonomii Palestyńskiej.
Obecnie Al-Fatah pozostaje główną siłą stojącą za Organizacją Wyzwolenia Palestyny, jednakże jej polityka uległa zmianie w kierunku zaprowadzenia w Palestynie rządów zbliżonych do demokratycznych.

Najważniejsze zamachy / zbrojne frakcje al-Fatah:


Czarny Wrzesień - niewielka grupa powstała w lipcu 1971 roku, po zabiciu jednego z liderów Fatahu, Abu 'Ali Iyyada. Skupiła ona radykalnych ekstremistów al-Fatah, którzy postanowili wziąć odwet na jordańskim królu Husseinie za masakrę Palestyńczyków w 1970 roku. Grupa zasłynęła z licznych porwań i morderstw.
Do najsłynniejszych akcji należą:
28 listopada 1971 r. - zabójstwo premiera Jordanii.
grudzień 1971 r. - zabójstwo ambasadora Jordanii w Londynie
styczeń 1972 r. - sabotaż instalacji elektrycznych w Niemczech Zachodnich i sieciach gazowych w Danii.
maj 1972 r. - porwanie belgijskiego samolotu Sabena lecącego z Wiednia do Lod (w Izraelu).
wrzesień 1972 r. - masakra drużyny izraelskich sportowców na Olimpiadzie w Monachium (Niemcy).
marzec 1973 r. - atak na ambasadę Arabii Saudyjskiej w Chartumie (Sudan), w której zamordowano szefa misji ONZ w Sudanie, szefa misji USA w Sudanie oraz belgijskiego chargé d'affaires w Sudanie.

Tanzim - radykalna frakcja wewnątrz ruchu al-Fatah, która wyodrębniła się wewnątrz ruchu po zawarciu porozumień pokojowych w Oslo. Podczas Intifady Al-Aksa członkowie Tanzim doszli do dużej popularności, dzięki dużemu udziałowi w walkach ulicznych z Izraelczykami. Ciekawostką jest, że do Tanzim należą także chrześcijańscy Arabowie. Tanzim rekrutuje także kobiety do samobójczych zamachów bombowych.

Brygady Męczenników Al-Aksa

Jest to najbardziej wojowniczo nastawiona frakcja w ruchu al-Fatah, która powstała podczas Intifady Al-Aksa. Początkowo atakowała jedynie izraelskich żołnierzy, jednak od 2002 roku zaczęła atakować także cywilów. Odpowiada za liczne zamachy bombowe przeprowadzone w Izraelu. Organizacja przeprowadziła także zamachy z wykorzystaniem palestyńskich dzieci.
Po śmierci Jasera Arafata, 11 listopada 2004 roku grupa ogłosiła, że zmienia nazwę na Brygadę Męczenników Jasera Arafata.

Jastrzębie Fatah

Jeden z najbardziej popularnych ruchów młodzieżowych wewnątrz al-Fatah, który powstał w 1987 roku. Grupa przeprowadziła liczne ataki na izraelskich żołnierzy. Podczas Intifady Al-Aksa, członkowie ruchu zawarli porozumienie z Hamasem i wspólnie atakowali izraelskie siły na granicy z Egiptem.

Force 17

Jest to elitarny oddział wojskowy al-Fatah, który zapewnia ochronę najwyższym władzom ruchu oraz palestyńskiemu prezydentowi. Oddział zastał założony w latach 70-tych przez wysokiego dowódcę Fatahu, Ali Hassan Salameha. W latach 90-tych oddział Force 17 oficjalnie wszedł w skład palestyńskich sił bezpieczeństwa. Członkowie oddziału są ściśle powiązani z innymi ekstremistycznymi grupami terrorystycznymi i bardzo często udzielają im wsparcia.

Nazwa: Kach i Kahane Chai

Lokalizacja/Narodowość: Izrael
Cel:
odtworzenie "biblijnego wizerunku i stanu Izraela".
Geneza:

Kach (hebr. tylko w ten sposób)

• jest organizacją żydowską założoną przez rabiego Meira Kahane, w roku 1969.
- Organizacja ta nawoływała do wyrzucenia Arabów z Izraela i startowała w wyborach parlamentarnych
- W roku 1984 mimo kłopotów z dopuszczeniem do wyborów ugrupowanie zdołało umieścić w Knesecie 1 członka (rabiego Kahane).
- Po zmianie prawodawstwa, której dokonano specjalnie przeciwko partii Kach, ugrupowanie to uznano za rasistowskie i w wyborach w roku 1988 nie mogło już startować.
- W roku 1990 Meir Kahane został zabity w Nowym Jorku przez islamskiego ekstremistę z Egiptu.
- Po tym zabójstwie syn Kahana Beniamin (zabity w roku 2000) utworzył drugą organizację Kahane Chai (Kahane żyje).
- Mają one na swoim koncie zamachy, strzelaniny i podżeganie do zamieszek. Organizują protesty przeciwko izraelskiemu rządowi, nękają i zastraszają Palestyńczyków.
- Władze izraelskie zdelegalizowały obie organizacje w 1994 roku, za poparcie przez nie zamachu dokonanego przez izraelskiego osadnika w Grocie Patriarchów w Hebronie, w którym zginęło 29 Palestyńczyków.
- Na chwilę obecną obie organizacje składają się z bardzo nielicznych, zamkniętych, stale odradzających się grup praktycznie niemożliwych do całkowitej likwidacji
- Obie organizacje współdziałają z innymi ekstremistami żydowskimi , miedzy innymi z organizacją Gush Emunim. Celem są ataki na Palestyńczyków, manifestacje domagające się aneksji Terytoriów Okupowanych jak również wygnania Arabów z Izraela
o Organizacje współpracowały prawdopodobnie również przy zorganizowaniu zamachu na Icchaka Rabina w 1995 roku.
Najważniejsze zamachy:
listopad 1992 zamach granatowy na Arabów w Jerozolimskim Starym Mieście
25 lutego 1994 roku w czasie żydowskiego święta Purim do meczetu Abrahama - doktor Baruch Goldstein wystrzelił 119 pocisków w plecy modlących się Arabów z karabinu M-16. Śmierć poniosło 29 osób a dziesiątki zostały rannych.
W kwietniu 2002 r. izraelska policja poinformowała, że organizacja Kach przygotowywała atak bombowy na palestyńską szkołę dziewczyn i szpital w Jerozolimie Wschodniej. Zamach nie doszedł do skutku

Pojęcia dodatkowe:

Intifada (bunt, powstanie)

• była masowym powstaniem Palestyńczyków przeciwko izraelskiej okupacji Palestyny
Wielu Palestyńczyków uważa, że Intifada jest narodowo-wyzwoleńczą walką z okupacją izraelską, jednak Izraelczycy spostrzegają ją jako walkę terrorystyczną

Pierwsza Intifada (wojna kamieni)

wybuchła 9 grudnia 1987 w Strefie Gazy, przenosząc się później na całą Strefę Gazy oraz Zachodni Brzeg Jordanu. Jej celem było wywalczenie prawa do proklamowania niepodległego państwa Palestyna. Jako zbrojne ramię wystąpił wówczas po raz pierwszy Hamas. Arafat wsparł wówczas Irak w konflikcie z Kuwejtem i USA. Zakończyła się w 1991 roku, wraz z końcem Pustynnej Burzy. Przegrana iracka zmusiła Palestyńczyków do wyrażenia zgody na rozpoczęcie negocjacji pokojowych z Izraelem
Ogółem podczas Pierwszej Intifady zginęło 1 162 Palestyńczyków (w tym 241 dzieci) i 160 Izraelczyków (w tym 5 dzieci). Dodatkowo około 1 tys. Palestyńczyków zostało zabitych przez Palestyńczyków, za domniemaną współpracę z izraelskimi władzami.

Druga Intifada (Intifada Al-Aksa)

Powstanie rozpoczęło się 28 września 2000 od wizyty premiera Ariela Szarona na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie. Arabskie zamieszki wybuchły w Jerozolimie i szybko rozprzestrzeniły się na Zachodni Brzeg Jordanu i Strefę Gazy. Druga Intifada bywa także nazywana przez Izraelczyków Wojną Oslo, gdyż wielu z nich uważa, że jest to skutek błędnych decyzji izraelskich polityków, którzy uczynili zbyt duże ustępstwa względem Palestyńczyków podczas zawierania Porozumienia w Oslo w 1993 roku (porozumienie Izraela i Organizacji Wyzwolenia Palestyny - podstawa prawna istnienia Autonomii Palestyńskiej). Jeszcze inni Izraelczycy nazywają ją Wojną Arafata, od nazwiska palestyńskiego przywódcy Jasera Arafata, którego wszystkie strony konfliktu obciążały winą za niepowodzenie procesu pokojowego zapoczątkowanego w Oslo.
Druga Intifada zakończyła się w zasadzie wraz ze śmiercią Arafata 11 listopada 2004 roku

Źródła:
Wikipedia
Encyklopedia terroryzmu - pod red. Bożeny Zasiecznej, 2004
Paul L. Williams, AL-KAIDA - Bractwo Terroru. 2002
Leksykon współczesnych międzynarodowych stosunków politycznych, pod red. Czesława Mojsiewicza, 1998
Hoffman B., Oblicza Terroryzmu, Warszawa 2001

Autor:
dr Andrzej Żygadło
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »