| Materiały na e-mail |
|---|
|
||
| Bitwa Yom Kippur |
|
|
|
Bitwa Yom Kippur (1973)Yom Kippur – prawdopodobnie najważniejsze święto żydowskie. Nazwa oznacza „dzień odkupienia”.Nowy prezydent Egiptu rozpoczął przygotowania do kolejnej wojny. Po stronie Egiptu opowiedziały się również Jordania i Syria. Radzieccy stratedzy będący w sojuszu z Egiptem (od 1971r.) podsunęli pomysł, aby zaatakować Izrael z zaskoczenia, np. w święto Yom Kippur. 6. października 1973r. – początek bitwy Yom Kippur. Izrael otrzymuje pomoc USA. Wojska egipskie, natarły na płw. Synaj i Wzgórze Golan. Początkowo wojska napastników przesuwały się w głąb terenów okupywanych przez Izrael od 1967, ale po kilku dniach, Izrael zaczął odpierać atak. W konsekwencji wojny, premier Izraela Golda Meir podała się do dymisji wraz z całym swoim rządem w 1974r. Egipt był bardzo rozgoryczony przegraną wojną, co doprowadziło do zerwania stosunków sojuszniczych z ZSRR. Powodem było zawiedzenie pomocy Rosjan. Dążenie Egiptu do normalizacji stosunków z Izraelem, doprowadziło do rozłamu w świecie arabskim. Kraje arabskie zaczęły szukać innych sposobów uderzenia w Zachód. Doprowadza to do kryzysu paliwowego, a ten spowodował renesans Islamu. Wrzesień 1978r. – przy mediacji prezydenta Jima Cartera prowadzone są tajne negocjacje izraelsko-egipskie w Camp David. Owe negocjacje zakończyły się porozumieniem pokojowym ratyfikowanym w Waszyngtonie w marcu 1979r. Podpisywali to i uhonorowani za to zostali Pokojową Nagrodę Nobla premier Izraela, Menachem Begin i prezydent Egiptu Anwar Sadat. 1981r. – Sadat zostaje zamordowany przez oficerów swojego wojska. 1981r. – prezydentem do teraz jest Hosni Mubarak. Czerwiec 1982r. – wojska izraelskie podejmują agresję w Libanie i zajmują południową część kraju. Masakrują obozy dla uchodźców. Postępowanie Izraela spotkało się z krytyką i interwencją Francji, Włoch i USA. 1985r. – wojska izraelskie wycofują się z Libanu, ale aż do 2000r. wojska żydowskie okupują południowy pas Libanu(strefa Buforowa). 8. grudnia 1987r. – wojna kamieni(intifada). Głownie na terenach okupywanych w manifestacjach biorą udział młodzi Arabowie, a nawet arabskie dzieci. Podczas gdy wojsko używa broni, arabowie bronią się rzucając kamieniami w wojska izraelskie. Symbolem rewolucjonistów stała się arafatka. 1992r. – przegrana Likudu w wyborach w Izraelu. Władzę przejmuje lewicowa partia pracy. Premierem zostaje Icchak Rabin. Wrzesień 1993r. - świat dowiedział się, że w Oslo, dzięki mediacjom Norwegii (Ministra Spraw Zagranicznych) tworzone są negocjacje między Izraelem i OWP. Ratyfikowane w maju 1994r. w Waszyngtonie. Rozpoczęcie budowy autonomicznego państwa na terenach okupywanych(Autonomia Palestyńska). Rabin i Arafat otrzymali za te negocjacje Pokojową Nagrodę Nobla. Listopad 1995r. – w zamachu terrorystycznym ginie premier Izraela, Icchak rabin, zabity przez żydowskiego działacza. 1999r. – władzę w Izraelu przejmuje prawica, kierowana przez Ariela Szarona. 28. września 2000r. – wizyta Ariela Szarona na tzw. Wzgórzu świątynnym w Jerozolimie, potraktowana przez Arabów jako prowokacja, stała się przyczyną rozpoczęcia „drugiej intifady”. |
| « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|
|
||